ศัตรู

ชาวบ้านเหล่านี้เหลือเพียงร่างไร้สติที่ถูกปราณสังหารควบคุมโดยสมบูรณ์ จิตสำนึกและพลังชีวิตเดิมสูญสลายไปพร้อมความล้มเหลวของการดัดแปร เหลือเพียงความกระหายสังหารที่มิอาจยับยั้ง คอยขับเคลื่อนให้พวกมันถือดาบไล่ทำร้ายผู้คน แม้เพลงดาบจะสะเปะสะปะไร้แบบแผน แต่กลับฟาดฟันอย่างสุดแรงโดยไม่ยั้งมือ หน้ากากอสูรทำลายหมู่บ้านของพวกเขา ส่วนการดัดแปรปราณสังหารที่ฝากความหวังไว้ กลับทำลายทุกสิ่งที่ยังหลงเหลือ

อันธพาลที่ใช้ก้อนหินแตก ๆ เป็นอาวุธ พวกมันรู้ตัวว่าไม่ถนัดการบุกโจมตีซึ่งหน้า จึงมักหลบอยู่ด้านหลังผู้อื่น คอยฉวยโอกาสเล่นงาน แม้ขว้างได้ไม่แม่นยำนัก แต่หากลอบจู่โจมจากด้านหลังก็ยังรับมือได้ยาก พวกมันรอดพ้นจากความอดอยากและการข่มเหงด้วยความเจ้าเล่ห์และทรหดดุจวัชพืช วันวานที่เคยขว้างก้อนหินเล่นตามตรอกหมู่บ้านได้เลือนห่างไปนาน ความไร้เดียงสาเพียงอย่างเดียวที่ยังหลงเหลือ อาจเป็นความฝันว่าจะอาศัยการดัดแปรปราณสังหารสร้างชื่อให้ตนเอง

อันธพาลเหล่านี้มักถือทวนยาวหยาบกระด้างซึ่งเต็มไปด้วยเสี้ยนหนาม และเดินวนเวียนอยู่รอบกองไฟ เมื่อการบุกโจมตีตามปกติไม่ได้ผล พวกมันจะจุดไฟที่ปลายทวน ก่อนหุ้มคมอาวุธด้วยเปลวเพลิงแล้วจู่โจมอีกครั้ง จึงเป็นภัยยิ่งกว่าอันธพาลชุดครามประเภทอื่น เพื่อให้แข็งแกร่งยิ่งขึ้นและปกป้องตนเองได้ดีกว่าเดิม สิ่งที่พวกมันยอมสละในการดัดแปรปราณสังหารจึงมากกว่าเช่นกัน

อันธพาลที่กำโล่ขนาดใหญ่ไว้แน่น สามารถยกโล่หนักขึ้นด้วยพละกำลังเกินรูปร่าง ใช้ตบฟาดศัตรูและพุ่งชนอย่างบ้าคลั่ง อาวุธหนักทรงพลังอย่างขวานยักษ์สามารถทำลายโล่ของพวกมันได้อย่างรวดเร็ว การดัดแปรปราณสังหารช่วงชิงทั้งใบหน้าและสติสัมปชัญญะไปจากพวกมัน แต่ยังเหลือหน้าที่สองประการฝังแน่นอยู่ในหัว คือขวางทุกสิ่งที่เข้ามาจากเบื้องหน้า และปกป้องหมู่บ้าน แม้ว่าบัดนี้หมู่บ้านที่พวกมันต้องการปกป้องได้สูญสิ้นไปแล้ว

อันธพาลที่ถือดาบสั้นข้างหนึ่งและโล่กลมอีกข้าง ท่วงท่าดูเป็นกิจจะลักษณะ แต่เมื่อพิจารณาให้ดีกลับเต็มไปด้วยช่องโหว่ เริ่มกระบวนช้าเกินไปและรีบร้อนเก็บท่า ครั้นยกโล่ ช่วงล่างก็เปิดโล่ง ถึงกระนั้นพวกมันก็เคลื่อนไหวว่องไว หากดันทุรังปะทะตรง ๆ ย่อมลำบากอยู่บ้าง กระบวนท่าเหล่านี้มิได้เรียนจากอาจารย์ หากเพียงจดจำอย่างคร่าว ๆ จากลานประลองกลางตลาดและจุดพักของขบวนคุ้มกันสินค้า พวกมันเคยคิดเก็บเงินเดินทางไปฝากตัวเป็นศิษย์ แต่เมื่อคำนวณค่าอาหารของครอบครัวและค่ายาของผู้เฒ่า ความคิดนั้นก็ต้องถูกพับเก็บ ส่วนการดัดแปรปราณสังหารใช้เวลาเพียงไม่กี่วัน ไม่ต้องเสียเงินและไม่ต้องเดินทางไกล

อันธพาลในอาภรณ์เหลืองขาดวิ่น มักกวัดแกว่งกระบองเขี้ยวหมาป่าหยาบ ๆ ซึ่งฝังเหล็กหนามจนเต็ม บ้างกระโจนขึ้นสูงแล้วอาศัยแรงส่งทุบฟาด บ้างหมุนอาวุธร้ายในมือซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทุกการโจมตีดุดันป่าเถื่อน ชุดเหลืองนั้นเดิมเป็นเครื่องแบบของแรงงานประจำหมู่บ้าน เพื่อให้ผู้คนมองปราดเดียวก็จำได้และเรียกใช้งานตามใจ แต่บัดนี้ไม่มีใครตะคอกสั่งพวกมันได้อีก เหลือเพียงสีแดงซึ่งด่างพร้อยขึ้นทุกวันบนหน้ากาก คอยเป็นพยานต่อความชั่วร้ายนับไม่ถ้วนที่พวกมันก่อไว้

อันธพาลร่างกำยำที่แขนขาทั้งสี่อัดแน่นด้วยปราณสังหารอันรุนแรง มักพุ่งนำอยู่แนวหน้าและเหวี่ยงขวานคู่ฟาดฟันอย่างอหังการ เมื่อศึกยืดเยื้อจนความหิวกระหายปะทุ พวกมันจะดูดกลืนไอโลหิตโดยรอบมาหล่อเลี้ยงตน แม้แต่พวกเดียวกันก็ไม่อาจรอดพ้น ในอดีตพวกมันคือเสาหลักของหมู่บ้าน เหล่าผู้อาวุโสมักเก็บเนื้อและเสบียงเพียงน้อยนิดไว้ให้ เมื่อหน้ากากอสูรบุกมา พวกมันคือผู้ยกขวานยืนอยู่แนวหน้า ครั้นต้องเข้ารับการดัดแปรปราณสังหาร พวกมันก็เป็นกลุ่มแรกที่ก้าวขึ้นแท่น เพียงแต่ต่อมา เนื้อหนังของชาวบ้านกลับกลายเป็นอาหารที่พวกมันขาดไม่ได้

ชาวบ้านเหล่านี้เหลือเพียงร่างไร้สติที่ถูกปราณสังหารควบคุมโดยสมบูรณ์ มักกวัดแกว่งจอบขุดฟันอย่างไร้ทิศทาง แม้เรี่ยวแรงไม่มากนัก แต่เคลื่อนไหวได้ว่องไวอย่างยิ่ง บางทีพวกนางอาจยังคิดว่าตนกำลังทำงาน จึงกำจอบที่เคยใช้พรวนดินไว้แน่น พร้อมความทรงจำเลือนรางถึงผลผลิตในไร่นาและราคาข้าวปลาอาหาร ทว่าผืนนารกร้างไปนานแล้ว และฤดูเก็บเกี่ยวจะไม่มีวันหวนมา

หญิงคลั่งที่พกขวดน้ำมันเพลิงไว้กับตัว มือทั้งสองซึ่งผ่านการดัดแปรไม่หวาดกลัวเปลวไฟอีกต่อไป ทำให้พวกนางสาดเพลิงได้ตามใจและใช้เปลวไฟกัดกินทุกชีวิต พวกนางไม่ต้องคอยประหยัดน้ำมันตะเกียงอีกแล้ว ผลงานล้มเหลวจากการดัดแปรปราณสังหารมีมากพอจะผลิตน้ำมันเพลิงใช้ไม่รู้หมด และมากพอจะแปรเปลี่ยนเป็นทะเลเพลิงที่ส่องสว่างไปทั่วราตรี

หญิงคลั่งผู้ถือจอบคู่ เชี่ยวชาญการพุ่งทะลวง กระบวนโจมตีเฉียบขาดโหดเหี้ยมจนยากรับมือ หน้ากากอสูรทำลายหมู่บ้านของพวกนาง ความตายอันน่าเวทนาของคนในครอบครัวทำให้ไม่มีสิ่งใดต้องห่วงหาอีก เมื่อข่าวจากหมู่บ้านข้างเคียงแพร่มาถึงว่ากำลังรวบรวมผู้คนเข้ารับการดัดแปรเพื่อต่อต้านอสูรกาย พวกนางจึงเดินทางไปด้วยกัน นำจอบสำหรับขุดบ่อและสวมเกราะเหล็กที่ประกอบขึ้นอย่างหยาบ ๆ

มือระเบิดที่เร่ร่อนอยู่ภายในหอปราณสังหาร พยายามค้นหาบางสิ่งภายในหอเพื่อสะกดปราณสังหารที่กำลังคลุ้มคลั่งในร่างตน ระเบิดขนาดมหึมาบนแผ่นหลังกดทับจนพวกมันก้าวเดินอย่างหนักอึ้ง แต่ทันทีที่พบศัตรู ปราณสังหารจะผลักดันให้พวกมันวิ่งไล่ตามและยอมตายไปพร้อมกัน การโจมตีด้วยเปลวไฟสามารถจุดระเบิดบนหลังของพวกมันได้รวดเร็วยิ่งขึ้น เดิมมือระเบิดเหล่านี้เป็นศิษย์สำนักอสนีบาต ผู้ภาคภูมิใจในแนวทางแปลกใหม่ และเคยลอบหัวเราะเยาะเหล่าจอมยุทธ์ที่เอาแต่ร่ายรำดาบกระบี่ว่าโบราณคร่ำครึ ไม่เข้าใจความลึกล้ำของดินปืนและกลไก ระเบิดที่แบกอยู่สามารถกักเก็บทั้งดินปืนและปราณสังหาร แต่เมื่อผลร้ายของการดัดแปรปรากฏ ทุกอย่างก็สายเกินแก้

หลวงจีนผู้มีผิวกายเป็นประกายดุจทองเหลือง เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว หมัดเท้ามั่นคงทรงพลัง กระดูกและเส้นเอ็นทั่วร่างแข็งประหนึ่งทองแดงและเหล็กกล้าได้ในชั่วพริบตา มักเคลื่อนวนเพื่อหยั่งเชิง เมื่อพบช่องว่างก็จะทะยานเข้าประชิดและใช้หมัดหนักทำลายศัตรู เดิมทีพวกเขาเป็นหลวงจีนแห่งวัดคู๋เยี่ย ซึ่งบุกลึกเข้าไปในหอปราณสังหารเพื่อตามหาร่องรอยของอาจารย์ แต่กลับถูกลอบทำร้าย เตาปราณสังหารระเบิดและกลืนศิษย์ร่วมสำนักไปกว่าครึ่ง แม้ผู้ที่รอดชีวิตมาได้ก็หนีเคราะห์ไม่พ้น ทองแดงหลอมที่อัดแน่นด้วยปราณสังหารชุบร่างของพวกเขาจนแข็งดุจโลหะ แต่ขณะเดียวกันก็เผาผลาญสติสัมปชัญญะจนหมดสิ้น

สุนัขคลั่งที่นิสัยเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงหลังกัดกินศพเน่าเปื่อยของผู้ผ่านการดัดแปรปราณสังหาร ขนหลุดร่วงเป็นหย่อมใหญ่ เผยเนื้อหนังแดงฉานที่ฉีกขาด พวกมันมักออกล่าเป็นฝูง เคลื่อนไหวว่องไว ส่งเสียงเห่าเกรี้ยวกราดแล้วพุ่งออกจากความมืดโดยไม่ทันตั้งตัว เมื่อก่อนพวกมันกัดขย้ำหน้ากากอสูรเพื่อปกป้องเจ้านาย ภายหลังกลับเรียนรู้ที่จะกัดขย้ำเจ้านายของตนเอง

อันธพาลที่อบอวลด้วยกลิ่นเน่าเปื่อย เนื้อหนังเขียวดำ แต่บริเวณหัวใจกลับแดงฉาน มักใช้ขวานคู่ฟาดฟันอย่างบ้าคลั่ง และเมื่อเสียสติถึงขีดสุด ยังเชือดข้อมือตนเองเพื่อสาดโลหิตพิษในร่าง ร่างส่วนใหญ่คือร่างที่เหลือจากการดัดแปรล้มเหลว ถูกโยนลงหลุมหุบเขาและปล่อยให้เน่าเปื่อย จนมีชาวบ้านไปขอด้ายแดงช่วยชีวิตมาพันรอบร่างและหน้ากาก มิมีผู้ใดคาดคิดว่าศพเน่าเหล่านี้จะกลับมาเคลื่อนไหวได้

อันธพาลที่เหม็นไหม้เกรียมและกลิ่นเน่า เนื้อหนังเขียวดำไม่หวั่นการเผาผลาญของเพลิงโกลาหลอีกต่อไป มักบิดกายผิดรูปแล้วเหวี่ยงขวดน้ำมันไฟซึ่งลุกด้วยเพลิงโกลาหลออกไปสุดแรง อันธพาลเหล่านี้บูชาเปลวเพลิงอาถรรพ์ ท่ามกลางความคลุ้มคลั่งไม่รู้จบ มีเพียงไฟนั้นที่ทำให้พวกเขาได้สัมผัสความอบอุ่นและสงบสุข เสมือนครั้งนั่งล้อมเตาไฟอีกครา

หญิงคลั่งผู้ชำนาญมีดสั้น ก้าวเท้ารวดเร็วพลิ้วไหว พวกนางไม่ถนัดป้องกันและไม่ค่อยเข้าปะทะซึ่งหน้า แต่จะเคลื่อนวนด้านข้างตามสัญชาตญาณ ก่อนซัดมีดสั้นหลายเล่มออกไปในพริบตา คมมีดที่พุ่งออกจากมือ อาจเคยถูกซ่อนไว้ใต้หมอนเพื่อป้องกันตัวเท่านั้น แต่การดัดแปรปราณสังหารเปลี่ยนความหวาดกลัวทั้งหมดของพวกนาง ให้กลายเป็นเจตนาฆ่าที่พุ่งใส่ทุกชีวิต

หญิงคลั่งห่อกายด้วยอาภรณ์ขาวสกปรก ด้ายแดงหลายเส้นพันผ่านเนื้อหนังเขียวดำขึ้นไปถึงหน้ากาก พวกนางเหวี่ยงง้าวยาวฟาดฟัน ท่วงท่าแข็งทื่อแต่ดุดัน เพียงกวาดง้าวครั้งเดียว ผู้ที่อยู่ใกล้ล้วนถูกซัดกระเด็น หลังการดัดแปร ร่างกายของพวกนางเน่าเปื่อยและเป็นแผลลึกลงทุกวัน อดีตที่พยายามรักษาไว้สุดกำลัง ทั้งเรือนที่ใช้หลบฝน ข้าวบนเตา และชื่อของลูก ต่างหลุดลอยไปพร้อมเนื้อหนังเน่าเฟะที่ไม่มีวันหวนคืน

โจรภูเขาถือดาบผู่เตา สวมเครื่องป้องกันเก่าขาดเรียบง่าย และใช้หน้ากากหนาหนักข่มปราณสังหาร ไม่เพียงเพลงดาบต่ำชั้น ยังชำนาญกลอุบายซัดทรายบังตา รบกวนการมองเห็นแล้วฉวยโอกาสลงมือสังหาร ใช่ว่าพวกเขาไม่เคยคิดเข้าสวามิภักดิ์ฝ่ายธรรมะ และย่อมรู้ว่าก่อนฝากตัวเป็นศิษย์ต้องมอบของกำนัล แต่ไม่ว่าจะส่งเสบียงและผ้าไปกี่ตะกร้า ก็ไม่มีผู้ใดพาไปคารวะสำนัก ด้วยความเดือดดาล พวกเขาจึงฟันคนฝ่ายธรรมะไปหลายราย หนีเข้าภูเขาลึก แล้วอาศัยพลังจากการดัดแปรใช้ชีวิตอย่างเสรี

ยอดฝีมือโจรภูเขาพกทั้งดาบผู่เตา โล่ และคันศรยาว แม้ไม่เชี่ยวชาญสักอย่าง แต่ด้วยความบ้าบิ่นก็กล้าใช้ทุกสิ่งตามใจ กระบวนท่านอกตำราดุดันยิ่ง และหากสบโอกาสยังจะขึ้นสายยิงธนู อย่าหลงคำยั่วยุจนบุ่มบ่ามพุ่งเข้าใส่ การใช้ดาบเคาะโล่เป็นทั้งการท้ารบและเรียกพรรคพวกให้เข้ามารุม ในฐานะ “ยอดฝีมือ” ที่ผู้คนพากันประจบเอาใจ จะขาดขบวนคนช่วยสร้างบารมีได้อย่างไร

โจรผู้ควบม้าปล้นสะดม พกดาบผู่เตา โล่กลม และคันศรยาว ถนัดอาศัยความสูงบนหลังม้าฟาดฟันอย่างดุดัน ทั้งยังยิงธนูต่อเนื่องขณะควบทะยาน แม้ถูกซัดตกจากม้า ก็ยังใช้อาวุธที่พกติดตัวเข้ารับมือ กระบวนท่าโหดเหี้ยมป่าเถื่อน ไม่ต่างจากยอดฝีมือโจรภูเขา เช่นเดียวกับหัวหน้าของตน พวกเขาอิจฉาศิษย์ฝ่ายธรรมะที่ขี่ม้าลาดตระเวนภูเขา และเชื่อว่าต้องขึ้นหลังม้าจึงจะยกฐานะตนได้ จึงคอยปล้นม้าจากขบวนพ่อค้ากับสถานีพักม้า แล้วอาศัยพาหนะเหล่านี้ออกปล้นชิงได้กว้างขวางยิ่งกว่าเดิม

โจรภูเขาที่พอรู้เพลงดาบเพลิงและโปรดสีแดงฉูดฉาด แม้เครื่องป้องกันเรียบง่าย แต่อาภรณ์ผ้าแดงกลับสะดุดตาเป็นพิเศษ มักเฝ้าอยู่ข้างกองไฟ เมื่อพบศัตรูก็จุดตัวดาบที่ชุบน้ำมันไว้ แล้วใช้คมเพลิงฟาดฟันอย่างกำเริบเสิบสาน ไฟขับไล่สัตว์ร้ายได้ และลบความแตกต่างระหว่างผู้แข็งแกร่งกับผู้อ่อนแอได้เช่นกัน พวกเขาหยิบยืมไฟมาเป็นพลัง ส่วนการดัดแปรปราณสังหารก็มิต่างจากเปลวไฟอีกกองที่พร้อมให้ฉวยมาใช้

โจรเหินร่างผอมเพรียว ท่วงท่าพลิ้วไหว วิชาเหินชายคาไต่กำแพงในอดีต บัดนี้ใช้เพื่อลอบโจมตีและซ่อนตัว ส่วนมีดบินที่เคยฝึกไว้เพื่อสะดวกต่อการปีนกำแพงมุดช่อง ก็กลายเป็นอาวุธสังหารปาดคอ ครั้งหนึ่งเคยคิดที่จะปล้นบ้านคนรวยให้มากขึ้น และช่วยเหลือคนยากจนให้มากกว่าเดิม พวกเขาจึงเข้ารับการดัดแปรปราณสังหาร หน้ากากยิ้มชวนขันที่ครอบใบหน้า มีไว้ทั้งข่มปราณสังหารและแสดงว่าตนไม่มีพิษภัย แต่ท้ายที่สุดพวกเขากลับตกสู่ความคลุ้มคลั่ง หน้ากากยิ้มที่ค่อย ๆ สกปรกดำคล้ำ ยิ่งขับให้น่าหวาดกลัวพิกล

โจรเหินผู้สวมหน้ากากยิ้มสีสด ประพฤติตนคึกคะนอง ท่ากวักมือยั่วยุยิ่งโอหัง พวกเขาพกลูกหนามเพลิงหลายลูก และมักขว้างต่อเนื่องระหว่างหัวเราะเยาะ ปล่อยให้อาวุธไฟระเบิดสนั่นหลังตกถึงพื้นชั่วครู่ และทิ้งทะเลเพลิงแผดเผาไว้เบื้องหลัง

ศิษย์พรรคท่องนทีผู้ใช้การดัดแปรปราณสังหารเพิ่มพูนความสามารถในน้ำ ไม่เพียงกลายพันธุ์จนมีช่องเหงือก ดวงตายังโปน ปากกว้างริมฝีปากหนา และมีเกล็ดเขียวขึ้นทั่วร่าง ดูไม่ต่างจากมัจฉา ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงชำนาญการซ่อนตัวและหลบหนีในน้ำ ทั้งมักใช้รูปลักษณ์อัปลักษณ์ยั่วเย้าศัตรู ก่อนเรียกพรรคพวกเข้ารุมล้อม บัดนี้เพียงสระน้ำมีขนาดใหญ่เสียหน่อย ก็มักมีพวกมันโผล่ออกมา ส่วนคำปฏิญาณในอดีตว่าจะช่วยฝ่ายธรรมะกำจัดหน้ากากอสูรให้สิ้น แม้แต่พวกเขาเองก็คงลืมไปแล้ว

จอมกระบี่อาภรณ์ครามผู้มีใบหน้ากลายเป็นโพรงว่างเปล่า เพลงกระบี่ชำนาญกว่าศิษย์อาภรณ์ขาวใต้บัญชา หลังการดัดแปรกายามังกรยิ่งเจนจัด ออกคมศาสตรารวดเร็วดุจลม ทั้งโหดเหี้ยมและมั่นคง เมื่อผ่านการดัดแปรแล้ว ไม่ว่าสมัครใจหรือไม่ พวกเขาก็กลายเป็นศัตรูของสมาพันธ์ธรรมะและไร้ที่พักพิง เมืองผางเองก็กลายเป็นเมืองมรณะ ไม่มีที่ให้พวกเขาหยุดพักอีกต่อไป ถึงกระนั้น พวกเขายังอยากหนีออกจากฐานที่มั่นสมาพันธ์ธรรมะ เข้าไปในเมืองผางเพื่อมองบ้านเกิดเป็นครั้งสุดท้าย และบางทีอาจช่วยญาติมิตรบ้านเดียวกันได้อีกสักไม่กี่คน

พลทวนอาภรณ์ครามผู้มีใบหน้ากลายเป็นโพรงว่างเปล่า ในอดีตเคยนำศิษย์อาภรณ์ขาวจำนวนมาก เพลงทวนล้ำเลิศ ทุกครั้งที่ลงมือไม่เคยสูญเปล่า เพียงท่าแทงตรงปิดลำคอครั้งเดียว ก็เพียงพอให้ศิษย์ครุ่นคิดฝึกฝนได้ครึ่งเดือน เวลานั้น ผลย้อนกลับของการดัดแปรกายามังกรทวีความรุนแรงขึ้นทุกวัน เมื่อรู้ว่าชีวิตเหลือไม่นาน พวกเขาจึงตัดสินใจมุ่งสู่เมืองผาง สาบานว่าจะอาศัยพลังจากการดัดแปรกำจัดหน้ากากอสูรให้มากที่สุด พวกเขาตั้งใจไว้นานแล้วว่าจะจบชีวิตตนก่อนกลายเป็นซากเดินได้โดยสมบูรณ์ แต่ชั่วขณะที่กลับปลายทวนเย็นเยียบจ่อคอตนเอง บางคนกลับเกิดความลังเลขึ้นมา

พลม้าทวนอาภรณ์ครามผู้มีใบหน้ากลายเป็นโพรงว่างเปล่า ควบม้าถือทวน อาศัยแรงทะยานพุ่งแทงด้วยปลายทวนเฉียบคม หากถูกขวางก็หันม้าสวนกลับ ทำให้ยากจะเข้าประชิด คนส่วนมากในหมู่พวกเขาได้สวมอาภรณ์ครามเพราะเส้นสาย มิใช่ฝีมือที่แท้จริง แต่เมื่ออาภรณ์นี้อยู่บนร่าง ความละอายและความไม่ยินยอมก็ถาโถมตามมา จึงมีผู้คิดใช้การดัดแปรกายามังกรพิสูจน์ตนให้ได้

หมอผู้สวมผ้าปิดหน้าเปื้อนเลือด ใช้เถาวัลย์ที่เข้ามาแทนแขนทั้งสองดูดปราณสังหารและพลังชีวิตจากศิษย์หญิง เพื่อเยียวยาตนเองและรักษาหน้ากากอสูร มีเพียงคนเป็นเท่านั้นที่เขาไม่ช่วยอีกต่อไป แท้จริงแล้วพวกเขาตัดแขนตนเองเพื่อรับการดัดแปร หรือเพราะตัดแขนตนเองไปแล้วจึงหวังใช้การดัดแปรเสริมร่างกาย พวกเขาลืมไปแล้วและไม่คิดใส่ใจอีก หมอผู้สูญเสียหัวใจหลงทางอยู่ในรสหวานของพลังโลหิตมานานแล้ว

หุ่นเชิดรูปลักษณ์หญิงนักพิณ อุ้มพิณเหยาไว้ในอ้อมแขนด้วยท่วงท่าสง่างาม ท่วงทำนองกังวานแฝงเจตนาสังหาร ทว่าเมื่อบทเพลงถูกใช้เพื่อเข่นฆ่า เสียงทั้งห้าย่อมไม่อาจประสานกลมกลืนได้อีก ดังนั้น หากป้องกันคลื่นเสียงสีน้ำเงินที่นางบรรเลงได้ เสียงตกค้างจะย้อนกลับไปทำร้ายนางเอง เมื่อโรคประหลาดแพร่ระบาดในเมืองผาง พี่น้องร่วมอาชีพส่วนใหญ่ต่างหลบหนี เหลือเพียงพวกนางที่ไร้ญาติขาดมิตร โชคดีที่มีชายผู้หนึ่งรับปากว่าจะมารับและพาหนีไปด้วยกัน พวกนางจึงกอดพิณซึ่งเป็นสิ่งเดียวที่เหลืออยู่ เฝ้ารอแล้วรอเล่าอยู่ภายในเมือง และสิ่งที่มาถึงมิใช่คนรักตามสัญญา แต่เป็นพิธีชั่วร้ายที่ย้ายจิตเข้าสู่หุ่นเชิด

หุ่นเชิดรูปลักษณ์หญิงนักขับร้อง งดงามประณีตแต่เปราะบาง บริเวณใบหน้าจรดลำคอมีรูขนาดใหญ่อันน่าสยดสยอง เป็นร่องรอยความเสียหายจากการร้องขอความช่วยเหลืออย่างสิ้นหวัง ขณะที่จิตสำนึกถูกผนึกลงในร่างหุ่น น้ำเสียงอันไพเราะในอดีตเหลือเพียงเสียงกรีดร้องแหบพร่า พวกนางยกมือขึ้นคลำลำคอครั้งแล้วครั้งเล่า แต่สัมผัสได้เพียงโพรงอันว่างเปล่าและน่าสะพรึงกลัว ความสับสนและเจ็บปวดผลักดันให้พวกนางยื่นมือเข้าหาผู้มีชีวิต หมายฉีกลำคอของคนเหล่านั้น เพื่อช่วงชิงเสียงร้องที่สูญหายกลับคืนมาจากเลือดเนื้ออันอบอุ่น

สายสืบหญิงแห่งสำนักไป๋ซานผู้ผ่านการดัดแปรกายามังกร แผ่กลิ่นอายสังหารรอบตัว ใช้เพลงเตะอันดุดัน และเคลื่อนรุกถอยว่องไวดุจสายลม นางพกหน้าไม้ขนาดเล็กและเชี่ยวชาญการต่อสู้แบบเคลื่อนที่ มักยิงลูกดอกออกมาอย่างกะทันหันในชั่วขณะที่สลับตำแหน่งกับศัตรู หรือจากมุมอับซึ่งสายตามองไม่ถึง การดัดแปรกายามังกรอาจซ่อนอันตรายไว้ แต่พวกนางคุ้นเคยกับการเดินอยู่ท่ามกลางความเสี่ยงมานานแล้ว ไม่ว่าจะลอบสำรวจค่ายศัตรู ส่งข่าวสาร หรือแทรกซึมเข้าไปในสถานที่ซึ่งไม่มีผู้ใดได้กลับออกมา ทุกย่างก้าวในยุทธภพล้วนแฝงเจตนาสังหาร หากไม่กล้าเสี่ยง แล้วพวกนางจะปกป้องสำนักไป๋ซานซึ่งกำลังโอนเอนท่ามกลางลมฝนได้อย่างไร

ผู้พิทักษ์ทวนสั้นคู่แห่งสำนักไป๋ซานผู้ผ่านการดัดแปรกายามังกร เพียงสะบัดข้อมือ อาวุธคู่ก็หมุนรัวดุจมวลดอกไม้ปลิว ระหว่างช่องว่างของการปะทะยังสามารถซัดกระบี่สั้นให้พุ่งออกไปอย่างรวดเร็วดุจดาวตก ท่วงท่าอันอ่อนช้อยและพริ้วไหวในอดีตยังคงอยู่ แต่กลับเจือด้วยความเย็นชาและเด็ดเดี่ยวมากเกินไป พวกนางผ่านความปั่นป่วนของสำนักไป๋ซานมากับตา เห็นโศกนาฏกรรมที่ตูกูหลิงเฮ่อก่อขึ้น และเห็นปี้เถาเถาเข้ารับตำแหน่งประมุขท่ามกลางวิกฤต หนทางฟื้นฟูสำนักทั้งยาวไกลและเต็มไปด้วยอุปสรรค พวกนางจึงสาบานว่าจะร่วมเป็นร่วมตายกับประมุข พร้อมช่วยสามยอดฝีมือคุนหลุนต่อต้านหน้ากากอสูร ทว่าสามเสาหลักคุนหลุนหายหัวไปไหนเสีย พวกเขาเคยร่วมเป็นร่วมตายเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกนางบ้างหรือไม่

หญิงคลุ้มคลั่งผู้ลากคมศาสตรายักษ์อันน่าสะพรึงตามหลัง แม้ร่างกายจะดูผอมแห้งและค่อมงอ แต่ยามกวัดแกว่งอาวุธหนักกลับระเบิดพละกำลังผิดมนุษย์ จนเสียงลมถูกฉีกสะบั้น ทุกการฟาดฟันไร้ซึ่งกระบวนท่า มีเพียงความอำมหิตที่หมายบดขยี้ทุกชีวิตตรงหน้าให้แหลกสลาย ฝ่ายธรรมะไม่อาจพึ่งพา ญาติมิตรไม่อาจพึ่งพา คนรักไม่อาจพึ่งพา แม้แต่เทพและพระพุทธองค์ก็ไม่อาจพึ่งพา พวกนางจึงยอมขึ้นแท่นดัดแปรปราณสังหาร หวังเพียงใช้สองมือกับดาบหนึ่งเล่ม ผ่าโลกอันสิ้นหวังนี้ให้แยกออกจากกัน

ผู้คุมอนธการระดับยอดฝีมือซึ่งรับคำสั่งจากจั่วซางโดยตรง สวมมงกุฎขาว รองเท้าขาว และอาภรณ์สีขาวซึ่งสะท้อนประกายเย็นเยียบ พวกเขาสุขุมเยือกเย็นและไร้ความปรานี แม้เผชิญศัตรูก็ยังวางตัวสงบนิ่ง เชี่ยวชาญทั้งรุกและรับในการต่อสู้ระยะประชิด ทุกคมอาวุธฉับไว หนักแน่น และตรงไปตรงมา ระหว่างรุกถอยยังสลับใช้ปืนพกยิงสนับสนุน กระหน่ำโจมตีทั้งใกล้ไกลราวคลื่นถาโถม แทบไม่เผยช่องโหว่ ภายในเมืองผางซึ่งกลายเป็นแดนมรณะ พวกเขานำกำลังลาดตระเวนไปตามถนนราวเงาภูต ปิดกั้นเส้นทาง ยึดครองเรือนพัก และควบคุมทุกสิ่งในเมืองไว้ภายใต้อำนาจของเจ้าชีวิตอนธการจั่ว

ผู้คุมอนธการแห่งภาคีไร้นามซึ่งเชี่ยวชาญการใช้ปืน มักซ่อนตัวอยู่บนชายคาและสันหลังคาสูง และปืนในมือยังมีระยะยิงที่ไกลยิ่งนัก สามารถซุ่มยิงเป้าหมายจากระยะไกลอย่างแม่นยำ หรือเล็งชั่วครู่ก่อนยิงต่อเนื่อง ใช้อำนาจการยิงหนาแน่นกดดันศัตรู เมื่อเทียบกับพวกพ้องที่ถนัดการต่อสู้ระยะประชิด นักฆ่าซึ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืดเหล่านี้มีความอดทนและความเย็นชาน่าหวาดหวั่นยิ่งกว่า พวกเขาจะเฝ้ารออย่างสงบนิ่ง จนถึงจังหวะที่สามารถเหนี่ยวไกได้อย่างแม่นยำ

นักฆ่าแห่งฉิวมิ่งซึ่งสวมหัวตุ๊กตาขนาดใหญ่ เมื่อมีดดาบใหญ่ในมือขับเน้นอยู่เบื้องล่าง ใบหน้ายิ้มแย้มบนหัวตุ๊กตานั้นกลับยิ่งดูมืดมนและน่าสยดสยอง พวกเขางมงายในวิชาของจงหยวน เชื่อว่าหัวตุ๊กตานี้ช่วยยืดอายุ สะกดสิ่งชั่วร้าย และยับยั้งผลสะท้อนจากการดัดแปรปราณสังหาร ทั้งยังเชื่อว่าการละเล่นพื้นบ้านสามารถอัญเชิญพลังเทพเข้าสู่ร่าง จึงนำท่วงท่าจากการแสดงเหล่านั้นมาผสานกับวรยุทธ์ของตน กลายเป็นเพลงดาบอันบ้าคลั่งที่ทั้งขู่คำรามและตะปบฟัน วิชานอกรีตเหล่านี้จะวิเศษอย่างที่เชื่อหรือไม่ไม่มีผู้ใดทราบ รู้เพียงว่าร่างกายของพวกเขาหดเล็กลงทุกวัน จนบัดนี้มีรูปร่างไม่ต่างจากเด็ก

ศิษย์พรรคท่องนทีผู้รักการตกปลายิ่งชีพ ยามเผชิญศัตรู มักใช้คันเบ็ดเกี่ยวของจิปาถะจากในน้ำขึ้นมาเหวี่ยงโจมตี แรกเริ่มที่เข้าพรรค พวกเขาเพียงหมายตาแหล่งตกปลาชั้นเลิศที่พรรคท่องนทีครอบครอง ทว่าภายหลังกลับเกิดใจหาญ คิดอาศัยร่างที่ผ่านการดัดแปรเข้าช่วยฝ่ายธรรมะ หากไม่มีเหตุพลิกผันครานี้ ป่านนี้พวกเขาอาจยังเฝ้าเรือผุของตน ตกปลา จับกุ้งอยู่ทั้งวัน พอมีเวลาว่างก็ยกสุราขึ้นจิบสักสองสามอึก

ศิษย์พรรคท่องนทีผู้มีหมึกยักษ์พันรอบลำคอ ใช้เพลงเตะอันดุดันและโจมตีอย่างป่าเถื่อน หากมีโอกาสยังสามารถขว้างระเบิดชนิดพิเศษ ซึ่งจะระเบิดเป็นสายฟ้าอันน่าสะพรึง ในอดีตพวกเขาวิ่งวุ่นอยู่ตามตลิ่งตลอดวัน ทั้งทอดแห เก็บแห และตรวจดูลูกปลา จนฝึกฝนร่างกายให้ปราดเปรียว ส่วนระเบิดแต่ละลูกนั้น เดิมคือของล้ำค่าที่พวกเขาตั้งใจประดิษฐ์ขึ้นเพื่อแอบประมุขพรรคใช้ระเบิดปลาให้รวดเร็วขึ้น

โจรผู้มีหมอกพิษปกคลุมทั่วร่าง แม้แต่มีดบินที่ขว้างออกไปก็อาบพิษเช่นกัน พวกเขาเชี่ยวชาญการซ่อนตัวในน้ำและรอจังหวะลอบโจมตี ในอดีต หลังการโจรกรรมครั้งหนึ่งถูกเปิดโปง พวกเขาหลบหนีอย่างลนลานจนตกลงไปในแอ่งน้ำเน่าเสีย นับแต่นั้นก็เป็นโรคประหลาด ร่างกายเน่าเปื่อยและก่อพิษ การดัดแปรปราณสังหารไม่อาจช่วยอวัยวะภายในที่กำลังผุพัง แต่ข้อดีคือพวกเขาไม่รู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไป บัดนี้พวกเขาเหลือเพียงร่างเน่าเปื่อยและบ้าคลั่ง ซึ่งซ่อนอยู่ภายใต้หน้ากากยิ้มอันน่าขัน

ศิษย์พรรคท่องนทีผู้สวมหมวกดำน้ำทรงหัวปลาและใช้ฉมวกเป็นอาวุธ ยามกวัดแกว่ง อานุภาพดุจผ่าคลื่น ยามทะยานกาย ปราดเปรียวดุจมัจฉา ครั้นขว้างฉมวกออกจากมือ มันจะพุ่งแหวกอากาศ หมายแทงทะลุร่างเหยื่อ ณ ที่นั้น เดิมทีหมวกดำน้ำนี้เป็นอุปกรณ์สำหรับใช้วิชาใต้น้ำ พวกเขาทำเป็นรูปปลาเพื่อถือเคล็ดให้เคลื่อนไหวในน้ำได้คล่องดั่งปลา ทว่านับแต่ต้องสวมหมวกนี้รัดแน่นไว้ตลอดวันเพื่อกดข่มปราณสังหาร ศีรษะของพวกเขากลับค่อย ๆ แปรเปลี่ยนจนคล้ายปลามากขึ้นทุกที

ศิษย์พรรคท่องนทีผู้สวมหมวกดำน้ำรูปหัวปลา ดาบในมือมีปลายกลมทื่อคล้ายไม้พาย ไม่เหมาะกับการแทงทะลุ แต่ใช้ปราณสังหารอันเดือดพล่านเสริมแรงฟันต่อเนื่อง หากใช้สันดาบหนักกระแทกผิวน้ำ ยังสามารถก่อคลื่นใหญ่ถาโถมราวต้องการกลืนกินทุกสิ่ง พลังโจมตีดุดันยากต้านทาน ในช่วงแรกของการดัดแปร พวกเขารู้สึกเพียงว่าวรยุทธ์เพิ่มพูนขึ้นมหาศาล ขณะที่สติยังแจ่มชัดไม่ต่างจากเดิม จึงเลื่อมใสการดัดแปรกายามังกรอย่างยิ่ง รีบชักชวนสหายมารับการดัดแปรร่วมกัน หวังขยายกำลังพลและกำจัดหน้ากากอสูรให้สิ้นซาก

ดินปืนของสำนักอสนีบาตรุนแรงทรงอานุภาพอยู่แล้ว แต่ศิษย์บางคนยังเห็นว่าไม่เพียงพอ จึงผสมพิษลงไปเพื่อเพิ่มอานุภาพให้ยิ่งร้ายแรง เมื่อผ่านไปนานวัน พิษกลับย้อนทำร้ายพวกเขา ผู้ที่ถูกพิษลึกถึงขั้นผิวกลายเป็นสีเขียวคล้ำและมีฝีหนองขึ้นทั่วกาย เมื่ออาการหนักเข้าจนสิ้นหนทาง พวกเขาจึงนำการดัดแปรปราณสังหารมาผสานกับพิษ หวังใช้ระเบิดที่แบกอยู่กักเก็บไอพิษและปราณสังหาร แต่ท้ายที่สุดกลับสร้างตนเองให้กลายเป็นอาวุธไฟแบบใหม่อีกชนิดของสำนักอสนีบาต

หลวงจีนแห่งวัดคู๋เยี่ยผู้ประสบการดัดแปรอันโหดร้าย เฝ้าอยู่ภายในหอคอยปราณสังหารทั้งวัน ปล่อยให้น้ำเหล็กร้อนลวกราดลงบนร่างโดยไม่ขยับแม้แต่น้อย ราวกับกลายเป็นส่วนหนึ่งของหอคอยเหล็กแห่งนี้ไปแล้ว แต่ทันทีที่ผู้มีชีวิตบุกรุกเข้ามา ปราณสังหารจะชักนำให้พวกเขาสำแดงวิชาหมัดปราบมารที่เคยร่ำเรียนมา ระยะหลังเมืองผางเกิดปรากฏการณ์ผิดปกติติดต่อกัน เริ่มจากเหตุที่คฤหาสน์มายา ต่อด้วยโรคหลับใหลประหลาดซึ่งแพร่ระบาด ผู้ศรัทธาบางรายเล่าว่ามักได้ยินเสียงผิดปกติดังออกมาจากหอปราณสังหาร พวกเขาจึงออกจากวัดคู๋เยี่ย เพื่อมุ่งหน้าไปยังหอคอยเพื่อค้นหาต้นตอของความผิดปกติทั้งหมด

หลวงจีนแห่งวัดคู๋เยี่ยซึ่งเดินทางมาสืบหาความผิดปกติในเมืองผาง ร่างกายใหญ่กำยำ ผิวหนังแข็งแกร่งดุจเหล็ก ถือดาบเก้าห่วงซึ่งสะท้อนประกายเย็นเยียบ เมื่อกวัดแกว่งดาบ เสียงห่วงเหล็กจะดังกังวานประสานกับเสียงลมและคลื่นแห่งทะเลสาบเหมยกู่ แผ่เจตนาสังหารอันหนาวเย็นออกมา ไม่นานก่อนหน้านี้ พวกเขานั่งเรือมาถึงหอปราณสังหาร แต่ทันทีที่ขึ้นฝั่งก็ถูกเหล่ามือระเบิดปิดล้อมโจมตี หลวงจีนทั้งหลายต่อสู้อย่างยากลำบาก และถอยร่นเข้าใกล้แกนเตาหลอมโดยไม่รู้ตัว ทันใดนั้นแกนเตาก็ระเบิดปราณสังหารออกมา กลืนพวกเขาทั้งหมดจนมิด ความทรงจำสุดท้ายของพวกเขาคือการถูกใครบางคนยกร่างขึ้นวางบนแท่นดัดแปรปราณสังหาร

หลวงจีนแห่งวัดคู๋เยี่ยผู้กลายเป็นผู้เฝ้าหอคอยปราณสังหาร คทาธรรมในมือผ่านกาลเวลามายาวนานจนผิวกระบองด้านหม่น เดิมเป็นอาวุธที่หลวงจีนนักผู้บำเพ็ญเพียรใช้ปราบศัตรู แต่บัดนี้พวกเขากลับใช้เพลงกระบองอันทรงพลัง ฟาด เหวี่ยง ตวัด และกวาด สังหารผู้มีชีวิตทุกคน กระทั่งถูกปราณสังหารกลืนกิน พวกเขาจึงเพิ่งตระหนักว่า เบาะแสทั้งหมดซึ่งยากแยกจริงเท็จระหว่างทาง ล้วนเป็นกับดักที่วางไว้เพื่อล่อพวกเขาเข้าสู่หอคอย

ศิษย์พรรคท่องนทีผู้ผสานวิชาเหมันต์เข้ากับการดัดแปรปราณสังหาร ถือเคียวยาวรูปจันทร์เสี้ยว ทุกครั้งที่กวัดแกว่งจะแผ่ความหนาวเย็นจับขั้วหัวใจ พวกเขาเชี่ยวชาญการซ่อนลมหายใจและดักซุ่มอยู่ใต้ทุ่งหิมะอันกว้างใหญ่ เพื่อรอจังหวะโจมตีโดยไม่ทันตั้งตัว เหล่าชาวประมงผู้เคยหลงใหลการตกปลาในน้ำแข็งและใช้ชีวิตอยู่ตามน่านน้ำหนาวเหน็บตลอดปี บัดนี้กลายเป็นนักล่าซึ่งรับมือได้ยากเป็นพิเศษบนผืนหิมะ แต่ สามารถใช้ฉมวกโหยวหลงโจมตีพื้นหิมะอย่างรุนแรง เพื่อทำลายการอำพรางและบังคับให้พวกมันเผยตัวได้

หุ่นเชิดรูปลักษณ์นักดนตรี อุ้มเครื่องดนตรีที่สร้างจากน้ำแข็งไว้ในอ้อมแขน เมื่อนิ้วทั้งสิบดีดบรรเลง เสียงเพลงอันหนาวเหน็บจะกลายเป็นคมน้ำค้างแข็ง แช่แข็งทั่วทั้งบริเวณ จิตสำนึกซึ่งถูกย้ายเข้ามาในร่างนี้ ครั้งหนึ่งเคยเป็นนักดนตรีเลื่องชื่อ ใช้เสียงพิณบอกเล่าความสุขและความเศร้า และใช้ท่วงทำนองถ่ายทอดความผันแปรของโลกมนุษย์ แต่บัดนี้ จิตสำนึกของพวกเขาถูกกักขังอยู่ในเปลือกร่างอันเย็นเยียบ ทำได้เพียงบรรเลงบทเพลงแห่งการเข่นฆ่าซึ่งไร้ชีวิตชีวาครั้งแล้วครั้งเล่า

หุ่นเชิดรูปลักษณ์หญิงนักพิณ สวมชุดขาวและมีเส้นผมขาว อุ้มพิณเหยาไว้ในอ้อมแขน รอบกายปกคลุมด้วยไอเย็น ทุกแห่งที่เสียงพิณแผ่ไปล้วนเต็มไปด้วยเจตนาสังหาร หากป้องกันคลื่นเสียงสีน้ำเงินที่นางบรรเลงได้ เสียงตกค้างจะย้อนกลับไปทำร้ายนางเอง ในตอนแรก ชาวยุทธ์จากนอกด่านเป็นผู้สอนวิชามายาให้พวกนางเล็กน้อย ให้เกล็ดหิมะบนสายพิณ เพิ่มความตระกานตาให้กับการแสดง ต่อมา เงินเหรียญเล็กน้อยซึ่งตกลงสู่ฝ่ามือก็ทำให้พวกนางยอมแต่งทำนองและเนื้อร้องถวายพระแม่ สุดท้ายคือใบสั่งยาและยาต้มหนึ่งชาม พร้อมคำลวงที่ว่า “ดื่มเสีย แล้วพวกเจ้าจะไม่ติดโรคประหลาดและไม่กลายเป็นหุ่นเชิด”