หญิงสาวผู้สวมหัวตุ๊กตาขนาดใหญ่ ใบหน้าครึ่งหนึ่งยิ้มแย้มสดใส อีกครึ่งหนึ่งกลับร่ำไห้หลั่งน้ำตา คงเพราะนางเฝ้ารอการกลับมาของบิดาทุกวัน และซบหมอนร่ำไห้ทุกค่ำคืน น้ำตาจึงซึมย้อมหัวตุ๊กตาไปครึ่งหนึ่ง จนกลายเป็นใบหน้าครึ่งสุขครึ่งโศกดังที่เห็น
บิดาหวังให้นางอยู่ห่างจากคมดาบในยุทธภพ และใช้ชีวิตอย่างสงบสุขไปชั่วชีวิต ก่อนสิ้นใจ เขาเคยเขียนจดหมายฉบับสุดท้าย กำชับให้นางระวังคำล่อลวงของสิ่งชั่วร้าย ทว่าจดหมายลาตายนั้นกลับไม่มีโอกาสส่งถึงมือนาง
เมื่อไร้บิดา ก็ไม่มีสถานที่ใดเรียกว่าบ้าน นางหลงเชื่อศิษย์ของฉิวมิ่งผู้สวมหน้ากาก คิดว่าพวกเขาจะพานางไปตามหาบิดา แต่คนเหล่านั้นกลับดัดแปรร่างของนาง สวมหัวตุ๊กตาใบนี้ให้ และนับจากนั้นนางก็ไม่อาจถอดมันออกได้อีก
นางยังคงตามหาบิดา แต่กลับพบเพียงหุ่นเชิดที่เดียวดายไร้ที่พึ่งเช่นเดียวกับตน นางจึงเรียกพวกมันว่าสหาย และร่วมกับพวกมันขวางผู้ที่เดินทางผ่าน เพื่อค้นหาร่องรอยของบุคคลอันเป็นที่รัก
หากผู้ใดคิดทำร้ายนาง ก็ต้องถามเหล่าสหายของนางก่อนว่าพวกมันจะยอมหรือไม่
ประตูหลังคฤหาสน์
ศาลาไว้อาลัย
ห้องอักษรของเหลิ่งถู
