หุ่นเชิดที่ถือร่มเขี้ยวเหล็กอันคมกริบ เมื่อหน้าร่มหมุนวน กระบวนท่าสังหารก็ถาโถมออกมาไม่ขาดสาย ทว่าท่วงท่ากลับวิจิตรสง่างามเป็นพิเศษ ทั้งหมดนี้ก็เพราะพระแม่ทรงโปรดปรานสิ่งอันงดงามสง่า
จิตสำนึกที่ถูกบรรจุลงในหุ่นเชิด เดิมเป็นของเหล่านักแสดงแห่งคฤหาสน์มายา ครั้งหนึ่งพวกนางเคยร่ายรำด้วยร่มผ้าแพรและร่มกระดาษในลานเรือน เพื่อสร้างความสำราญแก่ผู้คน แต่บัดนี้กลับถวายระบำสังหารแด่พระแม่
พวกนางไม่เคยก้าวถึงขั้นหุ่นเชิดชั้นภาชนะจิต เพราะยังขาดอยู่อีกเพียงก้าวเดียวเสมอ แต่เรื่องนั้นหาได้สำคัญไม่ ขอเพียงได้ปรนนิบัติพระแม่ แม้ต้องแหลกสลายเป็นผุยผง ก็ยังนับเป็นเกียรติสูงสุด
ประตูหลังคฤหาสน์
ศาลาไว้อาลัย
ห้องอักษรของเหลิ่งถู
