หุ่นกายหยางผู้ถือโล่หน้าภูต มีไอภูตสีม่วงหม่นปกคลุมทั่วร่าง ใบหน้ายักษ์บนโล่เบิกตาโพลงและอ้าปากกว้าง ราวกับต้องการข่มขวัญศัตรูด้วยท่าทีอันดุดัน แนวป้องกันของมันแน่นหนาดุจกำแพงเหล็ก ปากของโล่สามารถพ่นเพลิงโกลาหล ส่วนเพลงทวนทั้งพิสดารและอำมหิต แม้ร่างกายเต็มไปด้วยรอยร้าวก็ไม่ยอมถอยแม้แต่ก้าวเดียว
ในฐานะอาวุธซึ่งผ่านการคัดเลือกเป็นชั้น ๆ และการฝึกฝนอันโหดร้าย พวกเขาถูกลบอารมณ์ความรู้สึกอันควรมีของมนุษย์จนสิ้น หากภายในจิตสำนึกที่แตกสลายยังเหลือสิ่งใดอยู่ ก็คงมีเพียงความศรัทธาอันไม่สั่นคลอน พวกเขาเชื่อว่าเมื่อพระแม่เสด็จลงมา พระองค์จะประทานร่างใหม่ซึ่งสามารถเดินอยู่ในโลกยุคใหม่ให้แก่พวกเขา
ประตูหลังคฤหาสน์
ศาลาไว้อาลัย
ห้องอักษรของเหลิ่งถู
