ศัตรู

มือระเบิดผู้มีน้ำค้างแข็งปกคลุมทั่วร่าง บริเวณศีรษะและระเบิดน้ำแข็งขนาดใหญ่ซึ่งแบกอยู่บนหลังเต็มไปด้วยแท่งน้ำแข็งแหลมคม ปราณสังหารจะผลักดันให้พวกเขาพุ่งเข้าหาสิ่งมีชีวิตโดยไม่สนสิ่งใด และลากอีกฝ่ายให้ตายไปพร้อมกันท่ามกลางการระเบิดของไอเย็นจัด หากถูกเปลวเพลิงโจมตี ปราณสังหารภายในร่างจะสูญเสียการควบคุม และทำให้พวกเขาระเบิดตัวเองในทันที พวกเขาเคยหวังใช้ความหนาวจัดสะกดความทรมานแผดเผาหัวใจจากการดัดแปรปราณสังหาร แต่สุดท้ายความเย็นกลับซึมลึกถึงกระดูก ขณะที่ปราณสังหารกัดกินสมอง ทั้งเลือดเนื้อและสติสัมปชัญญะจึงถูกผนึกไว้ในเปลือกร่างอันเย็นเยียบเสียดกระดูกนี้

ผู้พิทักษ์กระบี่แห่งสำนักไป๋ซานผู้ผ่านการดัดแปรกายามังกร สวมหมวกไม้ไผ่ อาภรณ์ม่วงปลิวตามสายลม แม้ใบหน้าจะกลายเป็นโพรงว่างเปล่า แต่เพลงกระบี่ยังคงพลิ้วไหวและดุดัน ดุจนกหงส์บินเฉียดผ่านนภา ครั้งหนึ่งพวกนางเคยมอบแผ่นหลังให้แก่ศิษย์ร่วมสำนัก เชื่อมั่นว่าทุกคนจะร่วมแรงร่วมใจกัน แต่นึกไม่ถึงว่าคมกระบี่จะพุ่งมาจากด้านหลัง บางทีศัตรูที่ป้องกันได้ยากที่สุด อาจไม่เคยเป็นหน้ากากอสูรซึ่งยืนอยู่ตรงหน้า

ปราณสังหารร้อนระอุภายในมหาหอคอย หล่อหลอมหลวงจีนเหล่านี้ให้กลายเป็นหุ่นทองมีชีวิต ยามเดินลมปราณ ผิวกายจะสุกปลั่งดุจทองคำ ไม่ว่าคมดาบหรือปลายทวนก็มิอาจระคายผิวได้ และพลังหมัดยังหนักหน่วงดุดันไร้ผู้ต้าน แต่หากใช้ศาสตราหนักอย่างขวานยักษ์โหมโจมตี ก็จะทำให้พวกเขาเสียหลักและทำลายปราณสังหารที่คุ้มครองร่างได้

ศิษย์ผู้สวมศีรษะสิงโต กระบวนท่าวรยุทธ์ทั้งหมดล้วนพัฒนามาจากศิลปะเชิดสิงโต ระหว่างต่อสู้จะเคลื่อนกายและพุ่งชนด้วยท่วงท่าของสิงโตมงคล อีกทั้งยังพ่นเปลวเพลิงออกจากปากสิงโตอย่างฉับพลัน และรุนแรงดุจสัตว์ร้าย หัวใจของการเชิดสิงโต คือการเปลี่ยนพลังชีวิตของมนุษย์ให้กลายเป็นพลังชีวิตของสิงโต แต่การดัดแปรปราณสังหารกลับกักขังพลังชีวิตของเหล่าศิษย์ไว้ใต้ศีรษะสิงโต เพื่อนำมาใช้ในการเข่นฆ่า พลังชีวิตของพวกเขาจึงค่อย ๆ เหือดแห้ง ร่างกายหดเล็กลงทุกวัน ระหว่างต่อสู้ก็มักมีสติเลอะเลือน จนบางครั้งแยกมิตรและศัตรูไม่ออก และทำร้ายพวกเดียวกัน

หลวงจีนแห่งวัดคู๋เยี่ยผู้มีร่างกายราวหล่อขึ้นจากทองคำ ถือดาบเก้าห่วงซึ่งเปล่งประกายเย็นเยียบ สันดาบประดับห่วงเหล็กอยู่เต็ม เมื่อฟาดฟัน ห่วงเหล่านั้นจะสั่นกระทบกันจนเกิดเสียงกังวาน หลังถูกดัดแปรอย่างทารุณ พวกเขาอาศัยสติส่วนสุดท้ายขับไล่ชาวยุทธ์ผู้ลงมือดัดแปรตน ก่อนกักขังตัวเองไว้ภายในหอปราณสังหาร

หลวงจีนแห่งวัดคู๋เยี่ยผู้ประสบการดัดแปรอันโหดร้าย กำกระบองทองแดงหนักอึ้งซึ่งมีลวดลายซับซ้อนแกะสลักอยู่ตรงปลายทั้งสอง เพลงกระบองที่ใช้ยังคงช่ำชองและเก๋าเกม ทั้งฟาด เหวี่ยง ตวัด และกวาด ล้วนเผยให้เห็นรากฐานอันลึกล้ำจากการฝึกฝนในวัดเมื่อครั้งอดีต ปราณสังหารที่ไหลพล่านอยู่ภายในแกนเตาหลอมสามารถกดปราณสังหารในร่างของพวกเขาไม่ให้เดือดพล่าน แต่ทันทีที่ออกห่างจากหอคอยหรือเกิดเหตุผิดปกติเพียงเล็กน้อย พวกเขาจะกลายเป็นซากเดินได้ซึ่งถูกปราณสังหารควบคุมโดยสมบูรณ์