สตรีอาภรณ์ขาวผ่ายผอมเหลือเพียงหนังหุ้มกระดูก เฝ้าอยู่ข้างบ่อน้ำแห้งและขับร้องซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าได้ยินเสียงเรียกจากคนรัก ผู้ใดกล้ารบกวนฝันอันลุ่มหลงของนาง จะถูกชายแขนเสื้อยาวคมดุจศาสตราและมายาวิชาที่แปรเป็นกรงขัง ม้วนกลืนเข้าสู่ความมืดไร้ขอบเขต
ในอดีต นางเคยเห็นศิษย์ของผู้เฒ่าสูงสุดใช้เสียงพิณสร้างแดนมายานับพันอันงดงามจับใจ จึงสมัครเข้าสำนักโดยไม่หวนกลับ คาดไม่ถึงว่าสิ่งที่ผู้เฒ่าสูงสุดถ่ายทอดจะเป็นเพียงการดัดแปรปราณสังหารอีกรูปแบบหนึ่ง นางไม่เพียงไม่อาจค้นพบหนทางผสานเสียงขับงิ้วเข้ากับมายาวิชา แต่ใบหน้ายังบิดเบี้ยวและแหว่งวิ่นลงทุกวัน จดหมายจากคนรักทำให้นางตัดสินใจยอมตายเพื่อหลุดพ้นจากวิถีอันชั่วร้ายนี้
นางฝ่าความตายกว่าเก้าครั้งจึงหนีออกจากสำนักสำเร็จ ก่อนใช้หน้ากากปิดบังใบหน้าที่เสียโฉมและสะกดปราณสังหาร ทำให้เดินทางมาถึงสถานที่ซึ่งนัดหมายกับคนรักได้ ทว่าในเมืองผางอันกว้างใหญ่กลับไร้เงาร่างอันคุ้นเคย นางใช้วิชาพิสดารออกตามหา แต่สิ่งที่พบกลับเป็นเพียงเศษเสี้ยวความอาลัยที่คนรักทิ้งไว้
ยามมีชีวิต เขาโปรดฟังนางขับร้องงิ้วที่สุด ริมบ่อน้ำจึงกลายเป็นเวทีของนาง และตัวนางกลายเป็นผู้ถูกจองจำอยู่ในละครกับความฝัน ขอเพียงขับร้องต่อไป คนรักของนางย่อมกลับมาในสักวัน แม้ทุกครั้งที่เปล่งเสียง จะมีเพียงท่วงทำนองสะอื้น