เลี่ยเยี่ยน ปรมาจารย์เชิดสิงโตผู้ถูกหน้ากากควบคุม
ณ ส่วนลึกของสำนักเชิดสิงโตซึ่งถูกทิ้งร้างมานาน ปรมาจารย์เลี่ยเยี่ยนผู้ถูกปลุกด้วยพิธีแต้มดวงตา ชูหัวสิงโตเหล็กขึ้นสูงและกลับมาร่ายรำร่วมกับเหล่าโม่ รองประมุขของสำนักอีกครั้ง ทั้งสองกระโจนพลิกกายไปมาระหว่างเสาดอกเหมยที่ลุกไหม้ ประสานกันอย่างรู้ใจดังเช่นวันวาน แต่ความสง่างามซึ่งเคยใช้ขับไล่สิ่งชั่วร้ายและนำพาสิริมงคล บัดนี้กลับกลายเป็นความดุร้ายที่มุ่งคร่าชีวิต
เล่ากันว่าการเชิดสิงโตถือกำเนิดจากพิธีขับไล่ภูตผีในอดีต ก่อนจะค่อย ๆ กลายเป็นการร่ายรำเพื่ออำนวยพรเมื่อแผ่นดินสงบสุข ครั้นยุทธภพตกอยู่ในความวุ่นวายและหน้ากากอสูรออกอาละวาด เลี่ยเยี่ยนจึงศึกษาคัมภีร์โบราณใหม่อีกครั้ง ผสานวรยุทธ์เข้ากับการเชิดสิงโต และนำเหล่าศิษย์ติดแผ่นทองแดง เหล็กกล้า และคมอาวุธลงบนหัวสิงโต เปลี่ยนการเคลื่อนกาย กระโจน และตะปบให้เป็นวิชาสังหาร ในยามสงบ พวกเขาออกเชิดสิงโตตามท้องถนนเพื่ออำนวยพร ครั้นหน้ากากอสูรบุกมา พวกเขาก็ควบคุมสิงโตเหล็กให้พ่นเปลวเพลิงขับไล่ศัตรู จนเป็นที่เคารพศรัทธาของชาวเมือง
กระทั่งค่ำคืนก่อนวันขึ้นปีใหม่ แผนการของทูตแห่งม่านฝันก็ปิดฉากลง เสียงระฆังเร่งเร้าปราณสังหารจนเลี่ยเยี่ยนสูญเสียการควบคุม สุดท้ายเขาถูกทูตแห่งม่านฝันนำไปดัดแปรกายามังกร และกลายเป็นหุ่นเชิดที่ถูกหน้ากากควบคุม
ผู้ซึ่งยึดถือการปราบสิ่งชั่วร้ายเป็นหน้าที่ตลอดชีวิต ย่อมไม่ยินยอมกลายเป็นอสูรร้ายเสียเอง ด้วยเจตจำนงสุดท้ายที่หลงเหลือ ทั้งสองจึงฝืนปิดกั้นชีพจรเพื่อสะกดจิตสังหาร และเฝ้ารอผู้ทำพิธีไฉ่ชิงที่จะมารับวิชาทั้งหมดที่พวกเขาสั่งสมมาตลอดชีวิต พร้อมปลดปล่อยร่างซึ่งถูกควบคุมนี้ให้สิ้นสุดลง