เยียนเชียนซุ่ย นักพิณหญิง
สตรีผู้วนเวียนอยู่หน้าหอดนตรีทรุดโทรม บรรเลงพิณในอ้อมแขนไม่หยุดทั้งกลางวันกลางคืน พิณนั้นราวกับมีจิตวิญญาณ เสียงสายพิณกังวานก้อง แทนผู้เป็นนายระบายความคับแค้นและไม่ยินยอมเต็มอกใส่ทุกชีวิตที่พลัดหลงเข้ามา
ครั้งหนึ่งเยียนเอ๋อร์เคยเป็นนักพิณผู้บรรเลงจนผู้ฟังทั่วงานตื่นตะลึง นางคิดว่าตนได้รับรักแท้จากวีรบุรุษแห่งสำนักเลื่องชื่อ และตั้งครรภ์บุตรของเขา แต่สิ่งที่ได้รับกลับเป็นการไล่สังหารจากมือสังหาร แท้จริงแล้ว ในชีวิตเสเพลมัวเมาสุรานารีของเจ้าสำนักฝ่ายธรรมะผู้นั้น ไม่เคยมีความสุขที่นักพิณต่ำต้อยเฝ้าหวังอยู่เลย
ผู้เฒ่าสูงสุดรับเยียนเอ๋อร์ซึ่งรอดชีวิตจากเคราะห์ร้ายเข้าเป็นศิษย์ และมอบนามใหม่ว่าเยียนเชียนซุ่ย ทว่าสิ่งที่ผู้เฒ่าสูงสุดหมายปองแท้จริงคือเลือดเนื้อในครรภ์ของนาง บุตรซึ่งยังมีชีวิตเป็นเพียงเครื่องสังเวยที่ใช้ย่นระยะของช่องทางในสายตาเขา หลังล่วงรู้ความจริงเรื่องการสูญเสียลูก เยียนเชียนซุ่ยก็ไม่ต่างจากตายทั้งเป็น แต่สิ่งเดียวที่นางดูจะทำได้ กลับมีเพียงการหลบหนีอย่างไร้กำลัง
มีเพียงพิณที่อยู่เคียงข้างมาโดยตลอดซึ่งมอบความปลอบประโลมให้นางได้บ้าง ทำให้นางค้นหาการไถ่บาปที่ไม่มีอยู่จริง ท่ามกลางฝันอันรุ่งเรืองของอดีตซึ่งเลื่อนลอยดุจเมฆา
หอปราณสังหารเมืองผาง ชั้นหนึ่ง
ท่าเรือใต้หอปราณสังหารแห่งเมืองผาง
หอปราณสังหารแห่งเมืองผาง ทางเดินชั้นล่าง
