อวี้ติ่ง หุ่นเชิดง้าวจันทร์เสี้ยวหมายเลข 12
หุ่นดาบชั้นภาชนะจิต ผู้พิทักษ์ลานฝึกยุทธ์แห่งคฤหาสน์มายา มีร่างสูงโปร่งสง่า สวมเกราะวิจิตร เรือนผมขาวเย็นเยียบปลิวไสว มือถือง้าวจันทร์เสี้ยวด้ามยาวอันหนักอึ้ง ใบง้าวฉลุลายมังกร เพลงง้าวครบเครื่องทั้งฟัน ผ่า กวาด ปัด ยก เกี่ยว วน และแทง
ก่อนจะถูกทูตแห่งม่านฝันสร้างเป็นหุ่นเชิด สตรีผู้นี้มีพรสวรรค์ด้านวรยุทธ์เป็นเลิศ ทั้งยังหลงใหลขุนศึกวีรบุรุษบนเวทีงิ้ว อาจารย์จึงมอบง้าวจันทร์เสี้ยวเล่มนี้ให้นาง พร้อมคำสอนว่า สันง้าวคือฟ้า คมง้าวคือดิน ปลายง้าวคือเจ้า และด้ามง้าวคืออาจารย์ นับแต่นั้นมา ชีวิตของนางก็มีเพียงง้าวเล่มนี้ วิชาฝีมือพัฒนาขึ้นทุกวัน จนท้ายที่สุดกลับไม่มีผู้ใดสามารถประมือกับนางได้อีก
ขณะถูกทูตแห่งม่านฝันสร้างเป็นหุ่นเชิด นางแทบไม่รู้สึกเจ็บปวด และหลังจากนั้นก็มิได้เห็นว่ามีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงไปมากนัก ดูเหมือนเพียงผู้ที่ล้มลงใต้คมง้าวของนาง เปลี่ยนจากมนุษย์เป็นหุ่นเชิดเท่านั้น แต่นางยังคงไม่เข้าใจความโกรธของคนฝ่ายธรรมะ เหตุใดจึงกล่าวหาว่านางกำลังเข่นฆ่าอย่างโหดเหี้ยม แล้วเหตุใดเมื่อหน้ากากอสูรกระทำเช่นเดียวกัน กลับแทบไม่มีใครเสียเวลาตำหนิพวกมัน
นางเองก็ไม่มีใจจะทำความเข้าใจโทสะของคนเหล่านั้น มีเพียงผู้ที่เอาชนะนางได้เท่านั้น จึงคู่ควรให้นางทำความรู้จัก
ประตูหลังคฤหาสน์
ศาลาไว้อาลัย
ห้องอักษรของเหลิ่งถู
