อวี้ฉง หุ่นเชิดโกลาหลหมายเลข 34
บัดนี้พนาคันฉ่องถูกหิมะและน้ำแข็งปกคลุมทั่วฟ้าดิน สรรพเสียงล้วนเงียบสงัด ต้นไม้โบราณที่ไป๋ชื่อเลี่ยนเคยยึดเป็นที่มั่น บัดนี้กลับว่างเปล่า ผู้มาแทนที่คือหุ่นมารสามพักตร์ ซึ่งเคยปรากฏตัวในคฤหาสน์แห่งรอยแยก หนึ่งในจิตสำนึกทั้งสามภายในหุ่นมารหวาดกลัวความร้อนและชื่นชอบความหนาว สถานที่เยือกแข็งแห่งนี้จึงกลายเป็นถิ่นพำนักอันเหมาะสมที่สุดของมัน
สามพักตร์ของหุ่นมารยังคงโต้เถียงกันไม่หยุด ทว่าเมื่อกวัดแกว่งดาบห้วงโกลาหลทมิฬในมือ กลับประสานกันอย่างไร้ที่ติ ทั้งสามพักตร์ผลัดเปลี่ยนกันควบคุมร่าง คมศาสตราในมือบางคราวเกาะพราวด้วยน้ำค้างแข็งและน้ำแข็ง บางคราวลุกโชนด้วยเพลิงโกลาหล และบางคราวแปรเป็นเงาคมเหล็กอันดุดัน ประหนึ่งภาพเมื่อยี่สิบปีก่อนหวนคืน
ครั้งหนึ่งพวกนางก็เคยเปี่ยมด้วยความมุ่งมั่น ร่วมถือกระบี่เคียงบ่าเคียงไหล่ท่องยุทธภพ แต่ต่อมา คนหนึ่งกลับขลาดกลัวดุจหนู อีกคนหลับใหลมิอาจตื่น บัดนี้ทั้งสามได้กลับมาอยู่ร่วมกันอีกครั้ง ทว่ากลับถูกบังคับให้หลอมรวมอยู่ในร่างเดียว ต้องทนรับความเจ็บปวดลึกถึงกระดูกทุกขณะ หาได้มีความสงบแม้ชั่วครู่
ยิ่งร่างนี้ต่อสู้ ความร้อนภายในก็ยิ่งแผดเผา และความรู้สึกว่าถูกพันธนาการก็ยิ่งชัดเจนขึ้น ราวกับทูตแห่งม่านฝันฝังกลไกบางอย่างไว้ภายใน กลไกนั้นกำลังกู่ร้องอย่างคลุ้มคลั่ง หมายจะแยกพวกนางออกเป็นสาม เพียงแต่ยังขาดกุญแจสำหรับเปิดใช้งาน แม้พวกนางจะหลบหนีมาถึงที่นี่ ก็ยังมิอาจหลุดพ้นจากการควบคุมของทูตแห่งม่านฝัน
พงไพรสีชาด
ทางหลวงร้าง
สะพานชมเมืองผาง
