ฮวาเชียนเสี้ยว จอมกระบี่คลั่ง
จอมกระบี่อาภรณ์เขียวยืนเมามายอยู่บนสะพานใหญ่ของทางหลวงสู่เมืองผาง สาดสุรารดหน้ากากอย่างไม่ใส่ใจ เขาเฝ้ารออยู่ที่นี่เพียงเพราะมีผู้หวังดีบอกว่า คนที่หักกระบี่ของเขาในอดีตจะเดินทางผ่านมาทางนี้
สุดยอดวิชากระบี่คือสิ่งที่เขาแสวงหาชั่วชีวิต และเขาก็ยืนอยู่บนจุดสูงสุดมาเนิ่นนาน ทว่าไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ผู้ที่เคยพ่ายแก่เขาเพียงครึ่งก้าว กลับถูกหน้ากากอสูรโค่นลงอย่างง่ายดาย ส่วนคนสามัญไร้ชื่อกลับล้มปรมาจารย์แห่งอู่หลินได้ภายในคืนเดียว ทุกสิ่งกำลังตะโกนใส่เขาว่า หากไม่เข้ารับการดัดแปร ย่อมถูกยุคสมัยทอดทิ้ง
เขาใช้สุราในจอกตัดสินชะตา จอกหนึ่งคือดัดแปร อีกจอกคือไม่ดัดแปร ดื่มจนดื่มต่อไม่ไหว กลับลืมไปแล้วว่านับถึงฝ่ายใด ราวกับเพียงอาศัยความเมา ก็สามารถโยนผลลัพธ์ของการดัดแปรทิ้งไปได้ทั้งหมด
จากนั้นฮวาเชียนเสี้ยวก็ได้สหายที่แข็งแกร่งยิ่งขึ้น ผู้ใดในฝ่ายธรรมะกล้าวิพากษ์เขา ล้วนถูกฟันตายอย่างง่ายดาย น่าเบื่อไร้รสชาติ จนเมื่อสามเสาหลักคุนหลุน เชิญภาคีไร้นามอันลึกลับมาช่วยเหลือ เขาจึงพอมีความหวังขึ้นมาอีกครั้ง
เขาไม่เคยนึกว่าคมกระบี่ยาวห้าฉื่อที่ภาคภูมิจะหักลงเช่นนี้ และไม่เคยรู้เลยว่า เมื่อสายตาผู้อื่นจับจ้องรอยหักบนปลายกระบี่ เสียงหัวเราะของเขาจะยิ่งดัง กระบวนกระบี่ยิ่งคลุ้มคลั่ง ทว่าต่อให้หัวเราะนับพันครา ก็ไม่อาจคลายความลุ่มหลงในใจคนเมา
