ว่านจวิน จอมค้อนยักษ์ผู้เฝ้าฐานที่มั่นใหญ่แห่งสมาพันธ์ธรรมะ มีร่างกายใหญ่โตและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการดัดแปร ค้อนแตงทองในมือของเขากวัดแกว่งคราใด ศิลาแตก ปฐพีสะเทือน และศัตรูถูกบดขยี้ด้วยพลังมหาศาล
ญาติพี่น้องและศิษย์ร่วมสำนัก บ้างหวาดกลัวพละกำลังอันดุดันของว่านจวิน บ้างรังเกียจที่เขาทึ่มทื่อ มีเพียงเหล่าพิราบขาวซึ่งไม่เคยใส่ใจอคติทางโลก มองว่านจวินเป็นดั่งต้นไม้สูงใหญ่ และมักบินมาเกาะพักบนแขนของเขา
วันหนึ่งฮวงสิงจื่อบังเอิญเห็นว่าเขามีพละกำลังผิดมนุษย์ จึงตำหนิว่าไม่ควรปล่อยเวลาให้สูญเปล่าไปกับฝูงพิราบ แต่ควรนำพลังนี้มารับใช้ฝ่ายธรรมะ ฮวงสิงจื่อยังถ่ายทอดวิชากายามังกรให้แก่เขา พร้อมกล่าวว่าวิชานี้จะเปิดปัญญาให้เฉลียวฉลาด ให้คุณร้อยประการโดยไร้โทษแม้เพียงข้อเดียว เมื่อฝึกฝนไปนานวัน ว่านจวินย่อมมีพละกำลังเหนือผู้ใดในอู่หลิน และเป็นที่เทิดทูนของเหล่าวีรชนทั่วหล้า
ว่านจวินไม่เคยใฝ่ฝันให้ผู้ใดเทิดทูน เพียงแต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่มีผู้ฝากความหวังอันใหญ่หลวงไว้กับเขา นับแต่นั้นเขาจึงภักดีไม่แปรเปลี่ยน และสาบานว่าจะติดตามฮวงสิงจื่อจวบจนตัวตาย แม้ปราณสังหารจะย้อนกัดกินจนสติพร่าเลือนลงทุกวัน เขาก็ยังปฏิบัติตามคำสั่งของท่านฮวงอย่างเคร่งครัด และเฝ้าอยู่หน้าฐานที่มั่นใหญ่ไม่ยอมจากไป
ค่ายใหญ่แห่งนั้นทรุดโทรมและรกร้างลงทุกวัน แต่ฝูงพิราบขาวยังคงวนเวียนอยู่เคียงข้างสหายเก่าผู้นี้ และในห้วงที่ว่านจวินพ่ายแพ้แก่โซล ก่อนร่างใหญ่โตจะล้มครืนลง ไม่ทราบเพราะเหตุใด คำลวงที่ว่า “การดัดแปรกายามังกรให้คุณร้อยประการโดยไร้โทษแม้เพียงข้อเดียว” จึงพลันวาบผ่านห้วงคิดอันด้านชาและเลอะเลือนของเขา
ทางอัสดง
ทางเข้าสะพานไม้เลียบผา
เนินสุสานไร้ญาติ
