ท่ามกลางดินรกร้างในสุสาน เสี่ยวเสวี่ยกำลังกัดกินซากศพที่เน่าเปื่อย นางทอดสายตาหิวกระหายไปยังทุกชีวิตและทุกศพที่มองเห็น ขณะเหวี่ยงคราดในมืออย่างไร้แบบแผน นางสามารถเรียกร่างเงาหลายร่างซึ่งมีรูปลักษณ์เช่นเดียวกับตนออกมาได้
ระหว่างหลบหนีภัยเมื่อปีก่อน เสี่ยวเสวี่ยเกือบตายเพราะความหนาวเหน็บและหิวโหย โชคดีที่กลุ่มจอมยุทธ์ยื่นมือเข้าช่วย พวกเขาสัญญาว่าจะคุ้มครองนางและสอนวรยุทธ์ให้ แต่คำสัญญาเหล่านั้นกลับสิ้นสุดลงในการต่อสู้กับหน้ากากอสูรนอกค่าย นางจำไม่ได้แล้วว่าใครเป็นคนสั่งให้หลบซ่อนให้ดี และรับปากว่าจะกลับมารับ ทว่าเมื่อนางออกตามหา กลับพบเพียงศพหลายร่างที่ไม่อาจจำแนกใบหน้า
เสี่ยวเสวี่ยฝังศพเหล่านั้น เก็บกวาดความเสียหายที่หลงเหลืออยู่ทั่วพื้น แล้วเฝ้ารอให้เหล่าจอมยุทธ์กลับมา แต่สัมภาระที่ติดตัวกลับเบาลงทุกวัน จนไม่เหลือสิ่งใดกินได้อีก
เมื่อความหิวโหยหวนกลับมา นางจึงขุดดินอ่อนนุ่มตรงหน้า เสียงหนึ่งภายในหัวบอกนางว่า ใต้พื้นดินอาจมีรากผักและมันเทศให้ขุดพบ
ทางอัสดง
ทางเข้าสะพานไม้เลียบผา
เนินสุสานไร้ญาติ
