โม่หยวน เจ้าปราสาทมารสวรรค์
เสามังกรทั้งห้า นำพาให้พวกเขาได้พบกันห้าครา ทว่าการพบกันเพียงเท่านี้ จะชดเชยช่วงเวลากว่าสามสิบปีที่ต้องพลัดพรากได้อย่างไร ตลอดกว่าหมื่นวันคืน โม่หยวนพลาดช่วงเวลาสำคัญในชีวิตของโซลไปมากเหลือเกิน
เขาไม่เคยได้เห็นยามโซลเริ่มหัดพูดหรือเดินเตาะแตะ ไม่เคยอยู่เคียงข้างยามโซลหัดอ่านเขียนและเริ่มต้นฝึกวรยุทธ์ ทั้งยังมิได้ถ่ายทอดวิชาแห่งปราสาทมารสวรรค์ให้ด้วยตนเอง ผู้สืบสายเลือดแห่งปราสาทมารสวรรค์มีปราณสังหารรุนแรงเกินสามัญ จึงต้องมีทั้งร่างกายอันแข็งแกร่งและความสามารถในการควบคุมพลังอย่างยิ่งยวด เมื่อไร้คนของปราสาทมารสวรรค์คอยชี้แนะ โซลย่อมหลีกไม่พ้นความทุกข์ยากนานัปการ
โชคดีที่โซลเติบใหญ่ขึ้นมาอย่างปลอดภัย บัดนี้เขามีรูปลักษณ์สง่าผ่าเผย วรยุทธ์ก็ไม่เป็นรองโม่หยวนอีกแล้ว จากทุกกระบวนท่าที่โซลสำแดง โม่หยวนมองเห็นความระหกระเหินตลอดสามสิบกว่าปีที่ผ่านมา ทั้งยังมองเห็นสิ่งที่เขากำลังตามหาและความสับสนภายในใจ โซลกำลังก้าวไปบนเส้นทางแห่งชะตาของตน ส่วนสิ่งที่โม่หยวนพอจะทำได้ นอกเหนือจากชี้แนะวรยุทธ์และนำทางให้เขาควบคุมพลังในสายเลือด ก็คือทำให้โซลรู้ว่า ยังมีใครคนหนึ่งคอยห่วงใยเขาอยู่เสมอ และความห่วงใยนั้นจะไม่มีวันสิ้นสุด
เพียงแต่หากพรั่งพรูถ้อยคำนับพันหมื่นออกมาจนหมด เกรงว่าจะกลับกลายเป็นภาระเสียมากกว่า มิสู้นำทุกคำฝากฝังที่ยังมิอาจเอ่ย ฝากไว้ในเจตจำนงแห่งกระบี่ที่ถ่ายทอดถึงกันยามประมือ หวังเพียงว่าบททดสอบครั้งแล้วครั้งเล่าเหล่านี้ จะช่วยให้เขาฟันฝ่าอุปสรรคทั้งปวงบนหนทางเบื้องหน้า
แดนแห่งจุดเริ่มต้น
ศาลาคมสนิม
สถานีพักม้า
