เขาแอบอ้างนามเหลิ่งถู สวมอาภรณ์ของเหลิ่งถู และท้ายที่สุดเขาก็ใช้ชีวิตจนกลายเป็นเหลิ่งถูอย่างแท้จริง ทั้งยังโหดเหี้ยมและบ้าคลั่งยิ่งกว่าเจ้าของนามเสียอีก
แรกเริ่ม เขาเพียงต้องเลียนแบบคำพูดและกิริยาของเหลิ่งถู ทว่าคำลวงหนึ่งกลับต้องใช้คำลวงอีกนับไม่ถ้วนเข้ากลบเกลื่อน ครั้นไม่อาจประคองตัวตนปลอมไว้ได้ เขาจึงฆ่าปิดปากทุกคนที่รู้จักเหลิ่งถู คำลวงกับโลหิตค่อย ๆ ทับถมทีละน้อย ความโหดเหี้ยมกลายเป็นความเคยชิน จนหน้ากากที่สวมใส่แปรเปลี่ยนเป็นใบหน้าที่แท้จริง
เขายังใช้ความโหดเหี้ยมนี้เอาใจพระแม่ พระแม่ที่เขาศรัทธานั้นมีจิตใจอำมหิต ชื่นชอบการเฝ้ามองความทุกข์ทรมานของผู้คน อีกทั้งไม่โปรดการกระทำอันไร้ประโยชน์ หากเขาไม่อาจทำให้พระแม่พอใจ ก็เท่ากับหมดคุณค่า และอาจถูกทอดทิ้งราวรองเท้าเก่าที่ขาดวิ่นได้ทุกเมื่อ
เขาไม่มีวันยอมให้ตนกลายเป็นสิ่งไร้ค่า ด้วยในอดีตคุณชายเจ็ดกลพิษเคยลิ้มรสความทุกข์เช่นนั้นมาจนพอแล้ว ภายในคุกมายาอันมืดมิดไร้แสงตะวัน ทั้งความสามารถ ความเมตตา และความภักดีทั้งหมดของเขาถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี เขาทำได้เพียงยื้อเศษลมหายใจท่ามกลางการทรมานอันไร้ที่สิ้นสุด และยอมให้ผู้อื่นย่ำยีตามใจชอบ
บัดนี้เขาคือเหลิ่งถูอย่างสมบูรณ์แล้ว เขาเผยแพร่ลัทธิลวงแห่งพระแม่เหมิงฮวาไปทั่ว จับชาวยุทธ์และชาวบ้านนับไม่ถ้วนเป็นเหยื่อในการทดลองสร้างหุ่น ลิ้มรสความสิ้นหวังของผู้ที่ดิ้นรนอยู่ในร่างหุ่น บีบให้คนเหล่านั้นทรมานไม่ต่างจากคุณชายเจ็ดกลพิษในอดีต กระทั่งสับเปลี่ยนโอสถซ่อนชีพจรกับพิษดับชีพจร เพื่อวางยาสังหารเหลยตังแห่งภาคีไร้นาม นำอุบายพิษที่เคยทำลายคุณชายเจ็ดกลพิษ กลับมาเล่นซ้ำอีกครั้งในนามของเหลิ่งถู
ต่อให้ต้องก่อบาปชั่วนับหมื่นประการ ขอเพียงเป็นประโยชน์ต่อพระแม่ เขาก็พร้อมลงมืออย่างสุดกำลัง
บางทีอาจเป็นเวรกรรมแต่ชาติปางก่อน ที่ลิขิตให้คุณชายเจ็ดกลพิษในวันวาน ต้องพบเจอกับความทุกข์ทรมานอันแสนสาหัสเช่นนั้น หากมิใช่เพราะเหตุนี้ แล้วผู้ศรัทธาที่กำลังหมอบคลานอยู่แทบพระบาทพระแม่ในวันนี้ จะเป็นผู้ใดได้อีกเล่า
ศาลเจ้าเทพขุนเขา
วิถีเงินยวง
ฐานที่มั่นสุดท้ายของสมาพันธ์ธรรมะ
