Ostrogrzbietnik błękitny

Ostrogrzbietnik błękitny to ryba o spokojnym temperamencie i często widuje się ją w ławicach, szczególnie, gdy osobniki są młode. Dorosłe ostrogrzbietniki mogą żyć samotnie, w parach lub małych grupach, mogą się też łączyć w duże stada podczas żerowania. Wykazują ograniczone zachowania terytorialne, ale mogą bronić żerowisk przed podobnymi sobie roślinożercami. Sezon rozrodczy przypada na różne okresy roku, zależnie od regionu. Gdy się zbliża, dorosłe osobniki zbierają się, tworząc czasowe grupy tarłowe, zwykle na obrzeżach raf, w przełęczach lub uskokach, gdzie występują silne prądy. Zaloty są relatywnie krótkie i subtelne; raczej nie występują skomplikowane pokazy godowe, a tylko bardziej intensywne niż zwykle pływanie, zbijanie się w zorganizowane grupy i zsynchronizowane ruchy. W kluczowym momencie grupa samców i grupa samic jednocześnie uwalniają do wody ikrę i mlecz, co pozwala zwiększyć szanse na zapłodnienie, a przy tym zredukować zagrożenia ze strony drapieżników. Po zapłodnieniu ikra dryfuje swobodnie z planktonem i zazwyczaj w ciągu 24-48 godzin dochodzi do wylęgu. Larwy są pelagiczne; to stadium może trwać przez kilka tygodni, podczas których osobniki rozpływają się swobodnie i szeroko niesione prądami oceanicznymi i żywią się mikroskopijnym planktonem. Na tym etapie śmiertelność jest niezwykle wysoka – tylko niewielka część osobników dożywa momentu osiedlenia się na rafie. Narybek w końcu osiada na rafie koralowej, gdzie zaczyna prowadzić bentoniczny tryb życia i żywić się algami; stopniowo rozwija się i wykształca występujący u dorosłych kształt ciała i ubarwienie. Wzrost jest stosunkowo powolny, a dojrzałość płciową ryby te osiągają w wieku 3-5 lat; długość ich życia może wynosić kilkadziesiąt lat, podczas których wielokrotnie odbywają tarła.

Ostrogrzbietnik błękitny to ryba o spokojnym temperamencie i często widuje się ją w ławicach, szczególnie, gdy osobniki są młode. Dorosłe ostrogrzbietniki mogą żyć samotnie, w parach lub małych grupach, mogą się też łączyć w duże stada podczas żerowania. Wykazują ograniczone zachowania terytorialne, ale mogą bronić żerowisk przed podobnymi sobie roślinożercami. Sezon rozrodczy przypada na różne okresy roku, zależnie od regionu. Gdy się zbliża, dorosłe osobniki zbierają się, tworząc czasowe grupy tarłowe, zwykle na obrzeżach raf, w przełęczach lub uskokach, gdzie występują silne prądy. Zaloty są relatywnie krótkie i subtelne; raczej nie występują skomplikowane pokazy godowe, a tylko bardziej intensywne niż zwykle pływanie, zbijanie się w zorganizowane grupy i zsynchronizowane ruchy. W kluczowym momencie grupa samców i grupa samic jednocześnie uwalniają do wody ikrę i mlecz, co pozwala zwiększyć szanse na zapłodnienie, a przy tym zredukować zagrożenia ze strony drapieżników. Po zapłodnieniu ikra dryfuje swobodnie z planktonem i zazwyczaj w ciągu 24-48 godzin dochodzi do wylęgu. Larwy są pelagiczne; to stadium może trwać przez kilka tygodni, podczas których osobniki rozpływają się swobodnie i szeroko niesione prądami oceanicznymi i żywią się mikroskopijnym planktonem. Na tym etapie śmiertelność jest niezwykle wysoka – tylko niewielka część osobników dożywa momentu osiedlenia się na rafie. Narybek w końcu osiada na rafie koralowej, gdzie zaczyna prowadzić bentoniczny tryb życia i żywić się algami; stopniowo rozwija się i wykształca występujący u dorosłych kształt ciała i ubarwienie. Wzrost jest stosunkowo powolny, a dojrzałość płciową ryby te osiągają w wieku 3-5 lat; długość ich życia może wynosić kilkadziesiąt lat, podczas których wielokrotnie odbywają tarła.